رقص لينگم...

کبوتر را کجای آسمان این مجسمه

هوا می دهی

آزادی پرواز را به اندازه بستن پاهای این مجسمه

که زنجیر شده

جیر جیرکها آزادترندکه شبها تا صبح می خوانند

تو گیتارت را

از آواز های سیاهان پر کن

تارقاصه های بوگام داسی در معابد مقدس

برقصند به پای لینگم های هرزه

از آزادی ابراهام های بلند قد

برای رد پاهایی روی سقف های وارونه

ننویس

وقتی سرخپوست ها دعای آفتاب می خوانند

مجسمه های آزادی

 در میدان های شهر گریه نمی کنند

شیلی یک شبه کودکان بالغ می زاید

زیاد حرف می زنم

دانه ات را بپاش

 سقوط تروا……

نبند...،

دروازه

این شهر لعنتی را نبند

هلن سپید موییست که

تروا را به جنگ می خواند

آقا ممنون

خدا روی این سفره چیزی میل نمی کند

گلوبند را مرد کوری دزدیده

حالا روبروی این ایینه بنشین

سودابه خواب دختران باکره را باخودش برده

زنگ نزن

پیر می شوم

دندان های زال زیر پای فیل ها

اسب ها را  رَم نده

سوارها قدر تیررا می دانند که اینقدر دود می کنند

جهنم

 از اینجا دور نیست

نامه ات را بلند تر بخوان

دستم گیرکرده

لای این پرونده های قطور

انشاا...از قبرت نور ببارد

چقدر ساکتید

کسی لاالله الاالله ...را

نخوانده

بیدار می شوید

پلک شما همیشه بسته نمی ماند

مثل همین ریل هایی که مرتبا ...

خط را عوض نکن

حرفتان را باید بنویسید

والا این خبرچین...

رویم سیاه

سپید را پر کن

چند خانه جلو تر تروا سقوط می کند

                                         26/3/86

ننویس باران نیامد... 

خالکوبی پستان

 دختران شرقی

نقش گلدان قلم کاری مردیست

که ابرهه را باران گرفت

به چهار قدمی شلال گیسوی زال

زنان هرجایی

آبستن ِمحتسب های مست ِری

راه را بلد نبود

باکوچ پرستو ها

که سنگ زدند

زدند

بر دهان های باز

قفل های سنگی

ابروی بالاانداخته

از قولنج زنان

بالا...تر

پشت خیبرهای یک شبه

خبری از فتح ِ کاریز های ریخته

آشپزی که آشی نداشت

روغن ها ی ریخته

 نذر توسل

تا صدای ...

......می

......لا

(سکوت :حرف زدن غدغن)

لابلای همین حرف ها...

 لکاته ای ایستاده

بااشاره ی انگشت سبابه

در هربابی می خواهی

 بنویس،

اما ننویس

هنوز باران نیامد

شعر من در سایت وازنا

رقص لينگم...

کبوتر را کجای آسمان این مجسمه

هوا می دهی

آزادی پرواز را به اندازه بستن پاهای این مجسمه

که زنجیر شده

جیر جیرکها آزادترندکه شبها تا صبح می خوانند

تو گیتارت را

از آواز های سیاهان پر کن

تارقاصه های بوگام داسی در معابد مقدس

برقصند به پای لینگم های هرزه

از آزادی ابراهام های بلند قد

برای رد پاهایی روی سقف های وارونه

ننویس

وقتی سرخپوست ها دعای آفتاب می خوانند

مجسمه های آزادی

 در میدان های شهر گریه نمی کنند

شیلی یک شبه کودکان بالغ می زاید

زیاد حرف می زنم

دانه ات را بپاش

«تابوت» و «سرطان» عنوان دوشعر ارسالی "حسین دیلم كتولی" ، از كشور  ایران برای آتی بان است كه باهم می خوانیم. 

تابوت


درختی که

درمن قد کشیده

کلاغ های همسایه را

می خواند

وتاب کودکیم را

بربلند ترین

شاخه های کشیده

گاری همسایه

چرخ هایش صدا می دهد

و درختی که

قد کشیده

شکل تابوتی

درمن

دراز کشیده

روزهای مرا می شمارد

شعر من در سایت  مانیهای جدید 1

               به مرجان نوه ی کوچولوی من

شکل خودم نیستم

شکل موشک هایی که شلیک می شوند

یا مینی که منفجر شده

آدمکی ایستاده روی پای چوبی

تمام می شوم

توی دهان کلمات

که هیچ نسبتی بامن ندارند

با جمله هایی شکسته

بسته ام خودم را به میز،

به صندلی

وآسمانی که همیشه ابریست

با بغضهای نترکیده

از دهان مستاجن

بیرون می آیم

از پوست

شکل شیطانی که در من حلول کرده

لئون می شوم

با گلدانی در بغل

همراه دخترکی

با کفش های کتانی

خودم را به دار می کشم

توی آینه ای در دار

با کراواتی سرخ

نگاه می کنم

تا به خودم برسم

پیش می روم

دایره ها در من

شکل می گیرند

دایره در دایره

دور می زنم خودم را

می گردم

شکل خودم نیستم

شکل ...

نقد من بر داستان قسمت هفتم نامه های سرخ از اتاق زرد خانم شیدا محمدی

پشت سر راوی خودم را پنهان می کنم (گذری برداستان ...... نامه های

سرخ ازاتاق زرد7.....)

بهتر است اول در مورد عکس انتخاب شده صحبت بشود ..یک ردیف چنار قد کشیده

که در وسط آن ها یک درخت قطع شده نشان داده می شود این به ارجاع وپسآمد های

داستان کمک می کند –کنار جویی که خشک است وبرگ هایی که مثل روزها

وساعت های بیمار زیر درخت ها ریخته اند وپشت درخت ها دشتی که روشنی

وسرسبزی را نشان می دهد .......

اسم داستان یک نوع واقع گرایی وحرکت احساسی وتصویری را نشان می دهد ودر

اولین کلمه ارجاع  به دکتر خود ضرب آهنگ داستان را نمومی بخشد ....

دکتر همراهی ونزدیکی با بیمار ونگاهی که تداعی روش هایی برای جان بخشی به

طبیعت در داستان وجود دارداما نگاه به گلهای رز زرد برگشتی به روح افسرده بیمار

وفضای غم زده را نشان می دهد ...تکرار روز های بیماری و(خیره شدن به نقطه ی

نامعلوم )همان شکل گیری رنگ ها ولحظه هاست اما یک نوع زیرکی نگاه از طرف

بیمار است که شبیه داستان های هدایت است (دکتر لاغر شده است)چقدر فکر کش دار

وموذی ...وزیبا تر نگاهی به دکتر (انگار بابانوئل آمده بودهدیه مرا هم بدهد ) اما

اینجا شاید درمان پذیری همان برآورده شدن آرزو در روز های برفی ودست هایی که

صفحه ایی سبز را راهنمایی می شود ...شکل معجزه والهام از اعتقادات که رنگ سبز

ناجی است یا نماد روشنی ورشد وسلامت ...

در این داستان رنگ ها همراه احساس وحرکت داستانی شکل لطیف وپرورش داده ای

می گیرندودرون مایه داستان رامحتاج پیچیده گی نمی کنند چون بدون شرح وپیچیدگی

زیاد داستان ،گرایش مخاطب به ادامه دادن را پیش می برد ...

(در تعریف ...دوره گذار ...حالا از سکوت یک ساله بیرون آمدی )عمق غمباری

داستان وهمدردی مخاطب با راوی که همان بیمار است را پیش می برد

گولزنک های داستانی که لطافت خاص خودرا دارند (می خواستم آن گلهای زرد را

نشانت بدهم )که در عین استحاله شدن شخص وبیزار ی طلبی راوی از اطراف جهل

عامدانه دکتر نیز به آن کمک می کند ...اصرار در روایت در آخر کار چیزی نیست

جز همات سماجت بیمار گونه که می خواهد به همه چیز رنگ زرد بزند وفضا را با

یک نوع روح آزرده وله شده همساز کند چیزی به شکل داستان های سیاه . چندین

سطر که اختصاص به تکرار در ماجرای گلهای رز وراوی که جای خود را با زیرکی

عوض می کند واز جای بیمار پا می شود وبه جای راوی دوم شخص وارد متن می

شود وبیماری که تشخیص نمی دهد این فرشته مرگ است یا دوست...ودرست در

زمان (در باز شد) ...از دریچه خواب بیرون می پرد وبیرون همانی را می بیندکه

انگار در خواب دیده است

ویک نوع چرخش در حرکت روایی صورت می گیرد که مخاطب را در بهت فرو

می بردودچار شگفتی خلق کرده وبه زیرکی ونبوغ نویسنده آفرین می گوید ...وجالب

این که این تکرار در داستان وورنگ وگول زدن را هم در متن می آورد(همه چیز

تکرار می شود )وچه قدر آرام می گوید (اینجایم اما تو خواب بودی و-همه اینهارا در

خواب گفتی )  ....چرا چنار هدیه ...چنار که نماد بزرگی وسرسبزی وقد کشیدن

هاست برای بیماری که جهان را در رنگ زرد رز می بیند ...ودکتر که با سه ضربه

تاکید وبرخاستن را می رساند ... ویا شاید پایان کار ...وچنار ؟که اصلا وجود هم 

ندارد ......    

     (   ساعت 9/30 شب دوشنبه 30 /11/1385 ) حسین دیلم کتولی

شعر من در سایت وازنا 1

دکه ....

می آیند

 می روند

با عطر سیب وسیگار

بسته بسته فحش ودهان دره های خمار

از پک های عقب افتاده

وکودکانم که قد می کشند

 به اندازه فحش ها

 وصدای زود باش های پر افاده

من که سرزنش های نگاه از زنم

می زنم به بی خیالی های دروغ

کِرم می شوم توی خیابان

به اندازه توهین های باطل

زیر هر روز می نویسم:

« قسمت همين بود..»

شعر من در سایت مانیهای جدید

[ زنده باد - مرده باد...]

مرد

 از فنجان قهوه بالا رفت

واسبهاي بال دار

آخرين عكس مكزيك را

زاپاتا

زنده باد

مرده باد اين پيراهن را

مي خواند

وخط هاي سياه از نفس هاي

اسب هاي چوبي

رد مي شوند

تا گلوله ها

روي پيراهن

جا نماند

مرد

روي خط هاي آبي

آسمان را مي كشد

پشت فنجان

حالا لاهيجان

آخرين حرف ها را داد

مي كشد

زن حرف را به طلاق

اين باتلاق

تمام چاي كار ها را

با خودش برده

من فال مي گيرم با خط هايي گيج

روي برج ها نوشته شد

مردي كه خودش را پرت كرد

رد پيراهن رااز چاه  نشان نداد

نشانيت را بفرست

اين جا تمام راه ها

به فنجان تو ختم مي شود

لبان تو مرا محتاج گندم می کند امشب

نگاهم رد پايت را تيمم می کند امشب

زبانم گر چه بسته حرفها در سينه می جوشد

همه ذرات جان من تکلم می کند امشب

دلم دريای طوفانی ولی در خويش می نالد

تو را چون ساحلی سنگی تجسم می کند امشب

من و تو آنچنان دوريم از رويای يکديگر

که بيچاره دلم گاهی مرا گم می کند امشب

دراز گيسوانت چون شبی از شانه می ريزد

دلم را پيچ و تابش پر تلاطم می کند امشب

بر اوج برفگير شانه هايت خيره می مانم

تنت مارا اسير خان چندم می کند امشب

شعر انتخابي دوم از سایه های باد

من آخرين كشف زمينم ......[ 

ساديسم چيز ديگريست

اينكه به سرم زده

تا خودم را حلق آويز

يا طناب را بيندازم گردن اين لامپ

تا جهان تاريك ......

كفش هايم را بيندازم توي باغچه ي همسايه

 تا بوي خيانت

رياضي دردم را دوا نمي كند

همه چيز خودش را واداده

اسم اين پرتاب را مي گذاريد خودكشي

كشف تازه اي براي جهان لازم بود

من آخرين كشف زمينم

فقط كافي بود زمينه ها آماده شود

خودم را پرتاب مي كنم

واين طناب را آنقدر مي كشم

تا استوا از گلوي من رد شود

 حالا نبض من را بگيريد،

سال هاست زمين مرده

شعر من در سایت بوتیمار 1

ارث

از برادر

سلب

سلم وتور

تور زدن من کار راحتی ست

طومار را بهم زدی که چه ؟

موی سپید وُبوسه هایی هرچند دروغ

وآغوشی که فشار دهد من را  

پشت این همه نقاب  

قابم را که بدزدی

نگاهت را نه دزد  

من به کوچک ترین لبخندی گول می خورم  

وگرنه

طنابی وُچهارپایه ای

این راه به ترکستان

نرفته

بر می گردم

دم کن چایی ات را

من،

به کوچک ترین لبخندی

گول می خورم  

حسین دیلم کتولی – علی آباد

بیداری …

می گرد م

دنبال یك نردبان

تا از لایه اوُزون بالا بروم

ویك ملاقات رو د ر رو با خدا

ازاین هم اگر کار سخت تر

پشت ابرها چادر بزنم

ان قدر گریه ....
 

                گریه....

تا زمین را آب ببرد

آبرو كه آب جوی نیست

پیراهنم را روی سر ابرها

تكان می دهم
 

ستاره ها را توی زمین

می كوبم

آن قدرراه می روم توی جاده شیری

تاخورشید كنار من روی پرچم خداخوابش بگیرد

زهره را چنگ

می زنم و

با پروین مثل دختر همسایه

حرف

این بام آنقدر ها هم كه می گویند بلند نیست

اگر خوابم نگیرد امشب شب خوبی ست

پلكهایم سنگینی می كنند

سخت ترین كار بیدار ماندن است

مادرم

با پاهاي بلندش

بندر مي زايد

وكودكان كابلي

لاي پستان هاي مادرم

تخم خشخاش مي كارند

هرروز

خميازه هايم را

خمپاره مي كنم

مادرم پاره هاي دهانم را

دفتر چه خوار وبار

كنار خيابان

گدايي

با دهان پر خميازه وباروت هاي نم كشيده

عابري كشيده

زير گوشم

آواز هاي بندري

اسكلت مادرم را مي لرزاند

من مي رقصم

حسین دیلم کتولی

 این شعر بلند چرخ زدنیست درتمام زندگیم ،مثل خیلی چیزهایی که درمن هستند وکسی نمی بیند من با همین ها چال می شوم و این صداها وتصویر ها در بادها وسایه ها زنده خواهد شد

بچر خانید

کلید را هرجور می خواهید

 بچرخانید

یک صندلی خالی

پشت همین در منتظر شماست

شایدشما را می خواهند اعدام کنند

یا شاید ...

اصلا چه فرق می کند

کلیدراچه جوربچرخانید

این دیوارکه شماچشم دیدنش را ندارید

روی سرمن خراب می شود

آب تمام متن راباخودش برده

تاصندلی آخرراهی نیست

این تمامی حرف نیست

یک نفراین متن رادزدیده

وزنش کم شده

شاید همین خودکاری که دست من است

متن را بالا کشیده

دیگر جای گلایه نیست

آن قدر بالا کشیده

که سرش به ماه می خورد

یک جای متن کم است

حتما

اسم شما راکم دارد

لطفا سوارشوید

با اولین کلمه ای که

 شمارا صدامی زند

تاایستگاهی که به چهارراه بعدی

 ختم می شود

یک راه بیشتر نمانده

عکس شمارا کنار دیوار می گذارم

آیینه دست شما چکار می کند؟

جای آیینه راگرفته اید

می خواهید عکس ماه راکنار همین ماه

 سنجاق کنید

قرمزی لبهایتان

درتمامی متن جریان دارد

نمی خواهو متهمتان کنم

اصلا جریان این چیزهانیست

داستان پلیسی یاعاشقانه

چه فرق می کند

شاهزاده ای کنار همین متن

باشما ملاقات می کند

پیرمردی عصایش را...

از دریا که نمی خواهیدعبورکنید

خانه های خالی را...

بااسم خودتان پر کنید

این جدول حل شدنی نیست

کارازاین کارهاگذشته

متن بدون صاحب شده

نترسید ،

پاچه ی شمارانمگیرد

صاحبش را می شناسد

شناسنامه تان را نشانش بدهید

آدرستان چه به درد می خورد

شماره مسلسل شناسنامه تان رابگذارید

تا تمام خشابها راتوی سینه ی همین متن

خالی کنم

همیشه نامه ایی که به آدرس شما پست می کنم

خالیست

حالا صندلی خالی را کسی پرکرده

هیچ حرف گفتنی ندارم

مورچه هاازصفحه های سپید رد می شوند

نوشته هارادریامیگیرد

دریا آخراین متن

جای خودش را به حوض کوچکی داده

که با سطل کوچک دل من پر شده

کاش می شد

تمام گلدان هارا اب داد

دیوار راخراب کن

خودت را ازاین متن بیرون بکش

مثل سطلی که دارد از دریا آب می کشد

یاته چاه گیر کرده ...

من با چاه های زمینی

هیچ نسبتی ندارم

چاه های آسمانی هم جای هواپیمای بزرگیست

از روی سرم رد می شوند

نگاه کن

یک نفر دارد از پشت شیشه ا ش

برایت دست تکان می دهد

شاید پلاک خانه ات رابرمیدارد

هواپیمامی چرخد

ومن ان قدر چرخ می خورم

که تمام چرخ وفلک های کودکیم

توی سرم دور می زنند

پلاک ها هنوز گردن کوچه آویزان

بدون این که هیچ عابری

نام خودش را یادداشت کرده باشد

تو خودت را هرجور می خواهی نشان بده

من هر جورمی خواهم می نویسم

می نویسم پری

که با دریا همسایه است

فانوسی برمیدارم

کناردریا

به انتظارت آن قدر می نشینم

که ملوانان در ترانه هایشان

نامم را

کنار گوش تو نجواکنند

حالا من ومتن رادریا

باخودش می برد

تو پری غمگین دریاها

همیشه تنها میمانی

شعرهای پیشین حسین دیلم کتولی در مانیها

...

خودم را هر جایی می بینم

از همین جا که هستم

هر جا می کشم

می کشم

کسی مرا نمی شناسد

حتی خودم خودم را

قطار ها

هواپیماها

تیرهای برق

وتمام قبض های صادره

باجه بی نام ونشانی

در من

درخت ها قد می کشند

شاخه هایشان از جیب هایم

و زن سرم را تحمل نمی کند

خودم رامی کشم

انتهای همین خیابان

می کشم خودم را

با اعدادی بدون واژه های مشخص

توی ردیف یکی از قبض ها

خودم را جا می دهم

جایم اینجا نیست

مثل شماره شناسنامه ام

توی همه ی حساب ها رفته

برگه ها

از جیب هایم

توی کوچه

توی خیابان

 می ریزد

زیر پای همین باجه ای که من هستم َََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََََ

دور میز

من و شیخ صنعان

چرخ

چرخ

چرخ

یک شنبه ای که

ریز

ریز

آهنگ بتهون

از پنجره ای باز

داد می زند منیژه

در سایت های دعوت شده

می نویسم

بی ربط

یوگی

نقش میزند

روی دلم

آنلاین

یاد دوستان

چرخ

چرخ می زنم

دور میز

بی بی با خال سیاه

سربازکنار ایستاده

وزیر دست

شاه می چرخد

به سوی تو

می آیم

با برگ های ریخته

دست به دست

می بازم

خودم را

فراموش می کنم

تابازی به پایان نمی رسد

نگاه تو

به من

 شاه می افتد

دستم

دوسرباز

به بی بی

آس

  وپاس

می دهد دلم را

دل

   دل می کنم به نیامدن

برگ برگ

نامه هایت را پست می کنم

حالا

این آخرین برگ

افتاده

از دستم

ناراحت نباش

دوستت دارم                 

                   امضاء...

گا وشد م

 شاخ نمی زنم

 اما مثل شاخ افریقا

 برای خودم مشکل درست می کنم

 از دست این نلسون ماندلا هم

 برای من هیچ کاری بر نمی آید

 از بس که توی زندان مانده

 مغزش بوی استعمار کهنه را می دهد

 داد می زنم

 کنار طبل های لو مومب داد می زنم

 اختیار دست خودم نیست

 «اختیار دارید آقا »

 ماتادور های خانه ام

 می خواهند نیزه هایشان را

 به پهلویم فرو کنند

 هی ...چادر سیاه تکان می دهند

  دور خودم می چرخم

 قبلا زمین روی شاخ من می چرخید

 حالا مثل سنگ آسیا ب

 توی سرم می چرخد

 آن قدر می چرخد

 که بالا می آورم

 خودم را بالا می آورم

 آن قدر بالا

 که سرم به ماه می خورد

 از همه چیز دور می شوم

 در خودم نمی گنجم

 زمین پوستم را به تنش می کشد

 هم رنگ زمین می شوم

 مثل سیاهانی که رنگ زمین شده اند

 پشت من برج هایی بلند شده که کلاه از سر آدم

                                            می اندازد

با شما هستم

 یک راه نشانم بدهید

 که به ماتادورها ختم نشود

 صدای چغ ،چغ کاردها را می شنوم

 پوست آدم هر چه قدر کلفت

 تویش کاه می زنند

 باید فرار کنم

 می دوم توی خیابان

 اولین چهار راه

 چراغش روشن می شود

 قــــرمـــز

 این ماتادورهای لعنتی

 می ایستم

 مثل تمام گاوهایی که

 پشت چراغ قرمز

 ایستاده اند

خانه ام را

 زیر پیراهنم می برم

 گلدان از پستان هایم

 شیر می خورد

 بزرگ می شود

 آن قدر که پیراهنم را ....

 بدنم را با برگ ها می پوشانم

 از پنجره ی اتاقم

 دست هایم

 بیرون زده اند

 می ترسم دست هایم را حشره ها

 نصف تنم را

 پاییز گرفته

 صدای اره موتوری

 گوش هایم راآزار می دهد

 حتما همسایه داردشاخه هایم را

                             قطع می کند

 انگشت اشاره ام را

 برای خودش بریده.

 مداد راباید چطور بگیرم

 حتما می شود

 روی تمام برگ های تنم

 نوشت:

 همسایه ها فریاد میزنند

 برگ ها را

 دارند جمع می کنند

 پرونده ای برایم درست کرده اند

 ـ«بیاوببین »

 باتمام برگ هایی که

 پشت دیوار ریخته ..

 شاید هم

 تمام شهر از برگ پر شده ..

سایه ام

روی شهر افتاده

 گلدان

 حجم مرا تحمل نخواهد کرد

لنگر

 مردی که

می خواهد خودش را

دار بزند

طناب کم می آورد

گیسوان دختری را

گره می زند

نفس هایش را

به شاخه های بید

واز چشم هایش وام می گیرد

برای غروبی که

هرگز فراموش نخواهد کرد

   ،    ،     ،

مرد

ایستاده بر تلنگُرُ چهار پایه

ودختری که ردمی شود

باخودش می برد

 چهار پایه را

تا استراحتی کند

(درگوشه ی پارک)

مرد

گوشهءپارک

به شاخه های بید

گره می خورد 

 سرخ پوست ها

نقشه ی وطنم را دزدیده اند

روی خط استوا

ایستاده ام

توی قطب شمال

 باشیرهای دریایی

 رنگین پوست ها

عکس های یادگاری می گیرند

سایه ی بیدهای مجنون

روی چاه های نفت

جلو می کشند ساعت ها را

تا سرساعت به مقصد نرسیم

بااسپاگتی های بلند

                پاهایمان را می بندند

روی رودخانه ی می سی سی پی

به مناسبت پیوند زرد پوستها با سفیدپوستان

صبحانه های داغ

سرو می شود

ویت کنگ ها

روی مین ها گل سرخ می کارند

وسیا ه پوست ها به جای قلاده

کراوات می زنند

هارلم

کودکانش را به اذای توپ های بسکت

         معاوضه می کند

ومن

وطنم را

با سکه های بدون شیر می بینم

پاکت های شیر

عکس گاوهای چاق را

نشان می دهد

من ماغ می کشم

پرتقا ل کوکی

استنلی کوبریک

پرتقال های کوکی را

برایم می آورد

تاکوک کنم

ساعت های عقب افتاده را

پیراهن نارنجی می پوشم

تا به پرتقا ل برسم

برف می بارد

من همیشه سفید می پوشم

جای پا ها ی تو

روی سینه ی من

وپرتقا ل های نچیده

توی پیراهن تو

همیشه زمستان نیست

ساعت هابه راه می افتند

تو همیشه

بوی بهار نارنج می دهی

دوست گرامی ام آقای حسين ديلم کتولی  بر روی شعر های چاپ شده من در مجله نافه

شماره ۲۶ مرداد-شهريور صفحه ۴۲ :مطلبی نوشته اند که جا دارد از نگاه زيبا شناسانه و

مهری که در صرف اين نگارش کرده اند از ايشان تشکر کنم.در ضمن اين دو شعر از يکديگر

مجزا هستند؛اما متاسفانه به صورت يک شعر چاپ شده است و در نقد نيز بالطبع :اين دو

فضا :يک فضا فرض شده اند.

 عكس غريبه افتاده بود روی ماتی اندوهم

در بازگشت دم به دم

آب و آه

می گفت بيا... بيا...

ترديد ميخكوب آينه ام كرد

باز رو به دريا خروش كرد

بيا... بيا...

دست در باد زدم

تالاپ...

گردابی ميان ما افتاد.

                           پشت سيم خاردار سکوت

بچرخان

این پاشنه رابه باد

دروازهای فتح نشده

می چرخد به گرانی آهن

تا نفس های تو

هن ...

هن ...

هندوانه زیر بالت

این دریا با این کوسه ها

باله کجای این موج نفس می کشد

آشیل قصه ای که مُرد

از مردانه گی هیچ فتحی نگفت

ویائسه گی از پستان های این شیر دریایی

نشان نمی دهند

به نشانی هیچ افسانه ای

فتح این قلعه

خراب سرباز های بی پرچم

حالا تو هم می توانی بپر

مثل کلاغ پر

نه الاغ پر

این در روبه تو باز نمی شود

شیر تو شیر این قصه هم مال خورشیدیست

که سالها روی سفید نمی تابد

دل به کدام دریا می زنی

زن که نباشی

یائسه گی را از شیر ها بگیر

توی پاکت های پستی

شیر تو شیر این دوغ ها

ترش می شود 

حالا هی توبچرخ

به چپ ...

چپ

به راست ...

راست

حسین دیلم کتولی - علی آباد

رابينسون كه نيستم …
 

رابينسون كروزو كه نيستم

با تو هستم

برگرد

دنيا كه گرد شده

تا تو به من برسي

از تمام شبكه ها قصه هاي تكراري

داري با من چكار مي كني

بنويسم روي پيراهنم

يا گريه هايم را پست كنم

براي تو عادي شده ...!!

يا عادت

كه بچرخاني اين گردونه را

ساعت نيش مي زند به بادبادكي

كه دقيقه هارا جاداده

توي نفس هايم

وبمب هاي مرتعش اعصاب از

گيج گاه من

به دفترم جا نمي شود

پشت تمام در ها قاصدكي اين پا وآن پا برنده

 نه به كيش نه...
 

به سيستاني كه رستمش

خراب ديو هاي خيالي شده

خالي نمي شوم در بي كسي هايم

با كدام بادباني سر بكشم به خليج هاي گيج

اين لنج هم در گرداب هاي سنگين

در هم شكسته استخوان هايم را

بي دفترم

حتا با دوچشم ترم

مي نويسم

 خودكار هم كه سياه كرده صورتش را

هي گريه مي كند

گريه مي كند

جهان تاريك شده وكروموزوم هاي خسته

از رابينسون خسته تر

در نفسم موج هاي راديو وخبر هاي بد

كه هوا تاريك شده

وترانه اي كه مي خواند

كوچه ها باريكن...دوكونا بسته

خونه ها تاريكن ...طاقا شكسته

سر مي كوبم

به دارهاي كشيده در سرم

خط ها معوج

اين دريا برده

هوشم رفته

مسافري كه تويي كي مي رسي

ادامه اين درد هم كه فايده ندارد

بگويم

يا نگويم 

حسین دیلم کتولی

سه شعر

تلنگر

 مردي که


مي خواهد خودش را


دار بزند


طناب کم مي آورد


گيسوان دختري را


گره مي زند


نفس هايش را


به شاخه هاي بيد


واز چشم هايش وام مي گيرد


براي غروبي که


هرگز فراموش نخواهد کرد


 ،    ،     ،

مرد


ايستاده بر تلنگُرُ چهار پايه


ودختري که ردمي شود


باخودش مي برد


چهار پايه را


تا استراحتي کند


(درگوشه ي پارک)


مرد


گوشهءپارک


به شاخه هاي بيد


گره مي خورد

 جيب هايم


صندوق پستي شده


دست هايم را


پست مي کنم براي تو


جيب بغلم ،نامه هاي عاشقانه


پشتم ،جبهه وجنگ


پهلو هايم ،


مرثيه هايم راجاي مي دهم


ديروز


شاعري مجموعا خودش را پست کرد


لطفا ...


اگر ديوانه نمي شويد



ديوانش را که پست شده


پس بدهيد


بدون مُهربرگشت


اين صندوق ،


هر کجا نصب خواهد شد


حتي،


توي چشم هاي شما

پرنده های آبی    
روی آسمان    
خط می کشند    
به پای ستاره    
سه تارم را    
دوشم    
می گذارم    
سر به سرت    
تا    
آبی ترین افق    
چشمت    
سیاه می رود    
این خط    
روی دست های من    
1357    
بار خودم را نوشتم    
به خط کوفی    
کلافه شدم    
ازاین کافه های بدون قهوه    
ترک ها قیام می کنند    
قد قامت الصلوه    
آخرین نمازم را    
سمت تو می خوانم    
در مسیر باد    
باداباد این عروسی    
گوشم را می برد    
سمت تو    
چه خبر شده ...؟؟    
...دختر    
...تور    
عروسیت را    
زمین بگذار    
بخوابم بهتر است    
صدای دهل    
توی گوشم فریاد می زند    
{عروسیت مبارک} 

.

دو شعر از حسين ديلم‌کتولی

((قطار خالی))

قناری می چکد
از گلوی ترانه ها
دختران جنوب
تن
زیر پیراهن های سیاه
خاک می شوند
باکره
شیهه ی اسبان آبستن
در واگن های تنگ
خط به خط
در نامه هایشان
دود می کنند
از مزارع
بادام
سرخ پوست های بدون پَر
جامه
پاره می کنند
نامه هایشان را
در عزای دختران جنوب
دود ....
دود ....
قطار های خالی

((تعطیل ...))
نزن
سرباز نزن
از پیراهنت
گلوله
گلوله
می ریزد
ریز ،ریز گل
از صدایت
چرخیده در هوا
سیب
تن به جاذبه نمی دهد
این خاک
سیاه پوشیده
از اندام زنی
بکش
بکش
پیراهنت ستاره ای
افتاده در گلوی ترانه ها
می میرم
درباد
ترانه ها
از تنم تا آمدنت
ابر
وستاره از دریا
بر نمی آید
صدایی
در باد
جهنم بچرخددر دایره ای
از نفس های من
گُُرُ گرفته دشت ها
بر مقبره ها
صلیب های شکسته
از جنگ های تن به تن
موج می زند
هوا
بیرون
از تن تقویم
با خواب ساعت ها
حادثه ها
موج می زند
نامت
بر صفحه های تعطیل
چنگ می زند
بر دلم
دست درازی
این راز

کودکی،منظرليلي و یا کریم ...  کودکی،منظرليلي و  یا کریم ... سه شعر از " حسين ديلم كتولي " است كه جهت انتشار دراختيار«آتي بان» قرار گرفته است .     کودکی   با همیشه ی خاطرات کودکی دندان های مصنوعی اش را جا می گذارد مادربزرگ لب هایش روی مفاتیح کوچکی که خاک آلود صدای الغوث ،الغوث ... از لای دندان ها ومن که کودکی هایم را روی کدام طاقچه ای .. جاگذاشته ام دندان هارا یکی یکی ازپشت شیشه ی لیوان می شمارم الغوث.... ،    الغوث.... ،        الغوث......  نظرليلي   مردی آمده با با د به هیبت کوهی شکسته ی آهن در دست ستاره ای که دریا می شد  و ستون ابرهای رها شده از سینه تا آسمان   ،      ، کدام منظر لیلی شکسته آینه اش را که می چرخد ... مجنون در د شت های خاطره   یا کریم ...   قسم می خورم  این آیه ها اشتباهاْ  برای تو نازل نشده  من موهایم را سپید می بافم تو دروغ هایت سیاه پشت تمام حرف ها دختری نشسته نماز می خواند بعد سلام توی حیاط سجده می کنم یا کریم هارا هوا می دهم یا کریم ..   یا کریم ...        یا کریم ....

روی پیراهنم می‌نویسم: گرگ